Cr. kwangwara
 
 
นศ.หนังไทยผจญภัยโฮจิมินห์ : ตอนที่ 1
 
 
ต่อเนื่องจาก
 
 
 
--------------------------------------------------------------------------

กำแพงใหญ่หลวงนั้นคือ “ภาษา”

 

 

 

 

 

เคยมีการให้คำจำกัดความ  “ภาษา” ไว้ว่า  ภาษาคือเครื่องมือสื่อสารของมนุษย์

 

แต่พอเราไม่รู้ภาษา....

 

 

เราก็สื่อสารไม่ได้ TT_______TT

 

 

 

เราไม่ได้จะมาสอนภาษากันแต่อย่างใด  เรากำลังจะพูดถึงความลำบากของการใช้ภาษาสื่อสารที่ไม่ใช่ภาษาของประเทศตัวเองต่างหาก!

 

สิ่งที่เราตั้งใจจะบอกวันนี้คือ โปรดเห็นความสำคัญของ “ภาษาอังกฤษ” ค่ะ

 

 

ความเดิมจากตอนที่แล้ว

 

 

หลังจากที่เราตกลงใจกันดิบดีว่าจะส่งหนังสั้นไปเทศกาลที่เวียดนาม เรื่องอัปยศในใจสาวชาวไทยตัวน้อยๆ(?) ก็บังเกิดขึ้น  เพราะการจะติดต่อกับคนประเทศเวียดนาม  แน่นอน ภาษาเวียดนามเราไม่มีทางอ่านออกเขียนได้    กระนั้นแล้วเราต้องติดต่อกับเขาด้วย ภาษาราชการของเขา  และเป็นภาษาที่ทางการที่สุดในโลกใบนี้แล้วก็ว่าได้

 

 

นั่นคือ “ภาษาอังกฤษ”

 

**ใบสมัครเทศกาลหนัง Yxineff

 

 

 

 

ไอ้ชื่อที่อยู่  ข้อมูลหนังเบื้องต้น  น่ะมันก็พอเขียนได้หรอก...

 

 

แต่...ไอ้เรื่องย่อและแรงบันดาลใจที่จะต้องเขียนเป็นอังกฤษล้วนเนี่ย มันเขียนยังไง้! !

 

จากที่เราก็เป็นคนมั่นใจในระดับหนึ่งว่าภาษาอังกฤษเราน่าจะพอใช้ได้นะ แต่พอมาเจอใบสมัครเทศกาลหนังแล้วถึงกับอยากไปตั้งใจเรียนฟุดฟิดฟอไฟอังกฤษกันใหม่เลย OTL

 

 

สำหรับผู้ที่มีความรู้ภาษาอังกฤษและเคยใช้ภาษาอังกฤษแค่ในรั้วโรงเรียนอย่างนางสาวปุ้นนั้น บอกตามตรงว่า ยากเกินเหลือคณานับ  สุดจะอัดอั้นใจ  จนต้องเอาไประบายลงเฟสบุ๊คว่าการเป็นเยาวชนที่ดีของประชามคมอาเซียนของดิฉันคงดับวูบแล้ว...

 

เพื่อนสาขาภาพยนตร์ทั้งหลายพยายามช่วยเหลือเรื่องภาษากันสุดฤทธิ์โดยเสนอให้พิมพ์ภาษาอังกฤษเท่านั้นในการคุยเฟสบุ๊ค ซึ่งเราก็พิมพ์กันระรัวประหนึ่งเด็กเรียนโรงเรียนอินเตอร์

 

 

แต่เราก็คุยกันรอดแค่วันนั้นแหละจ้ะ เพราะภาษาดีกันเหลือเกิน...Orz

 

ตัดเรื่องการพยายามคุยอังกฤษกันไปได้เลย

 

 

ถึงกระนั้น  ประชาคมอาเซียนไม่ใจร้ายกับเรามากเท่าไหร่   เพราะสาวกวางวรา คนเก่าเจ้าเดิมบอกว่า...

 

‘ปุ้นเขียนภาษาไทยมาก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราให้เพื่อนที่เรียนเอกอิ๊ง (เอกอิ๊ง = เอกภาษาอังกฤษ) แปลให้ เอารหัสเมล์มาเดี๋ยวเราส่งเอง’

 

 

แทบจะกราบ

 

 

เพื่อนของกวางวราคนนี้เป็นคนเดียวกับที่ช่วยทำซับไตเติ้ลภาษาอังกฤษให้อั่วเจาด้วย  ถ้าไม่ได้เธอคนนี้ เยาวชนประชาคมอาเซียนคนนี้คงพบความลำบากมากเป็นแน่แท้ๆ 

 

 

 

ย้ำอีกครั้ง....สิ่งที่เราตั้งใจจะบอกวันนี้คือ โปรดเห็นความสำคัญของ “ภาษาอังกฤษ” ค่ะ

 

 

หลังจากเราส่งเมล์ไปเทศกาลหนังเราก็รอผลจนลืม.........

 

 

แล้วกวางวราก็มาเตือน ปุ้นอย่าลืมเช็คเมล์เวียดนามนะ ‘

 

 

เวียดนาม ?

 

 

เออ เคยส่งเมล์ไปเทศกาลหนังนี่หว่า  ว่าแล้วก็เข้าไปเช็ค...

 

 

 

ทำตาแทบไหล

 

 

เทศกาลหนัง Yxineff   เลือกหนังเราไปฉาย!!!

 

โกอินเตอร์สู่ประชาคมอาเซียนแล้วพ่อจ๋าแม่จ๋า TT

 

 

 

 

เดี๋ยวก่อน....

 

ถ้าได้ไปฉายก็หมายความว่า........

 

หมายความว่า มหกรรมใช้ภาษาอังกฤษมันยังไม่จบสิ้นไงล่ะ !!  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากวันนั้นเราก็พบกับการตอบเมล์ทางฝั่งเทศกาลหนังกันเป็นว่าเล่นเลยจ้ะ  มีทั้งการขอข้อมูลเพิ่มเติม ขอตัวไฟล์ซับไตเติ้ลภาษาอังกฤษเพื่อเอาไปทำซับไตเติ้ลภาษาเวียดนาม และอื่นๆอีกมากมาย...

 

 

ทุกคนคงสงสัย  เห็นบ่นๆว่าพิมพ์อังกฤษไม่ได้ตอนแรก แล้วเอาตัวรอดมาได้ยังไง?

 

 

เคล็ดลับของมันง่ายๆ

 

 

 

ก็พิมพ์ไทยแล้วส่งให้คนอื่นแปลให้ไงจ๊ะ!!!!

 

 

 

ด้วยเหตุฉะนี้ทุกครั้งที่มีอีเมล์มาจากทางเวียดนาม ใจของปุ้นนั้นจะสั่นหวั่นไหวคล้ายจะเป็นลมว่าต้องพิมพ์อังกฤษอีกแล้วหรือนี่พระคุณเจ้าทุกครั้งไป ว่าแล้วก็วิ่งโร่ไปแจ้งกวางวรา แล้วกวางวราก็จะพิมพ์ไปให้เพื่อนแปลเป็นอังกฤษ แล้วปุ้นก็จะเอาภาษาอังกฤษไปตอบเมล์ทางเวียดนาม

 

 

สำเร็จโป๊ะเชะทุกครั้งไป

 

อย่าได้แปลกใจเลยว่าทำไมถึงตอบเมล์ช้านัก...//ร้องไห้

 

 

แต่ไม่ว่าเราจะผจญความลำบากของกำแพงชื่อว่าภาษามากแค่ไหน    ในที่สุดหนังเราก็ได้ร่วมฉายในเทศกาลหนัง Yxineff ประเทศเวียดนามจ้ะ

 

 

 

 

เห็นภาพนี้ทีไรปลื้มทุกทีเลย ;w;

 

 

ยังไงก็ต้องย้ำอีกครั้ง....สิ่งที่เราตั้งใจจะบอกวันนี้คือ โปรดเห็นความสำคัญของ “ภาษาอังกฤษ”

 

 

ช่วงต้นเดือนธันวาคม 2555 เทศกาลหนัง Yxineff กำลังจะดำเนินมาถึงช่วงปิดเทศกาล มีการประกาศผลรางวัลหนังที่ร่วมฉายในเทศกาลประจำปี ค.ศ.2012

 

 

 

กวางวรากลับมาด้วยประโยคเดิมอีกครั้ง

 

 

‘ปุ้นอย่าลืมเช็คเมล์เวียดนามนะ’

 

 

 

คราวนี้ตกใจจริงๆแล้วล่ะ

 

 น้ำตาจะไหล

 

 

 

มันเป็นคำเชิญไปร่วมเทศกาลหนังที่เวียดนาม!

 

 

จุดพลุปุ้งปั้งเฉลิมฉลองหลายล้านรอบ

 

 

 

เรากำลังจะได้โกอินเตอร์จริงๆแล้ว  อยู่ที่จะตัดสินใจยังไงเท่านั้น

 

 

แต่ก่อนจะไปเวียดนาม  ต้องถามรายละเอียดของทางนั้นไปก่อน

และแน่นอน  ทุกครั้งที่พิมพ์ออกไป มันเป็นภาษาอังกฤษจ้ะ...//ร้องไห้อีกรอบ

 

 

เราไม่รู้เลยว่าหลังจากเราตอบตกลงไปแล้ว  เราจะต้องใช้ความสามารถทางภาษาแบบระรัวกว่าเดิม

 

 

 

แต่ไม่ว่าจะลำบากขนาดไหน วุ่นวายยังไง  เราก็จะไปเวียดนามแล้วล่ะ

 

 

 

 

เหมือนตั้งแต่ต้น  สิ่งที่เราอยากบอกวันนี้คือ .... โปรดเห็นความสำคัญของ “ภาษาอังกฤษ”

 

 

และไม่ใช่แค่ภาษาอังกฤษนะ การที่เรามีความสามารถหลายๆภาษาไว้ เป็นเรื่องที่ดี
และมันเปิดโอกาสอีกหลายๆอย่างในชีวิตให้กับเรา โดยเฉพาะในช่วงที่เรากำลังจะก้าวสู่ยุคของประชาคมอาเซียนในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ความสามารถทางภาษาเป็นเรื่องจำเป็นมาก 

เราไม่เคยคิดว่ามันสำคัญเลย จนกระทั่งเราไปเจอเองกับตัว

 

ถ้ามีคำถามว่าทำยังไงเราถึงจะเก่งภาษาอังกฤษได้ในภาวะนี้

 

เบสิคแล้วเราสามารถทำให้สกิลภาษาพัฒนาไวๆได้จาก  การไปเมืองนอก ไปหาเรียนภาษาเพิ่มแล้ว

(หรือหาแฟนฝรั่ง  )

 

 

ณ ที่นี้ปุ้น กำลังจะได้พัฒนาทักษะภาษาอย่าไวว่องจากข้อแรก (ซึ่งในนาทีแรกไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก)

 

 

 

 

แต่มีอีกข้อนึงที่ทำให้เราเกิดจิตใจกระตุกวูบไปตอนได้ยิน คือ


“เราต้องเป็นเมืองขึ้นเหมือนเขา เราถึงจะเก่งภาษาอังกฤษ”

 

 

เป็นข้อเท็จจริงขนาดนั้นเลยหรือ?

 

 

 

อย่าบอกเลยว่าเราต้องเป็นเมืองขึ้นเราถึงจะเก่งภาษา



เพราะถ้าคุณได้รับรู้ประวัติศาสตร์ของชนชาติที่เป็นทั้งเมืองขึ้น และ
ผ่านสงครามมาอย่างโหดร้ายและยาวนานเหมือนประเทศที่เรากำลังจะไปเยือนแล้วละก็ 
คุณจะรู้ว่าสิ่งที่พวกเขาสูญเสียไปในสงคราม


มันเทียบมูลค่าไม่ได้เลยกับความสามารถทางภาษาที่เขาได้มาในวันนี้

 

ถ้าเลือกได้ เวียดนาม คงไม่อยากเจอสภาพอันโหดร้ายจากสงครามแน่ๆ

 

ประวัติศาสตร์เวียดนามที่นักศึกษาภาพยนตร์ไทยตัว(ไม่ค่อยเล็ก)ไปเจอมามันเป็นยังไง

 

เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง  ตอนถัดๆไปนะคะ : )

 

 

to be con

 
--------------------------------------------------------------------------

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วรู้สึกเหมือนแม่้มองลูกได้ดิบได้ดียังไงชอบกล big smile

#7 By Sain on 2012-12-27 01:54

รอต่อครับ ขอรูปเยอะๆ confused smile

#6 By Boy Point Pen on 2012-12-24 11:41

ลืมโยนดาวววว Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#5 By othila on 2012-12-23 23:07

รอซีรีย์ต่อ กร๊๊ดมากตอนที่รุ่นพี่จะได้ไปเวียดนามง่า ดีใจเทนเลย

#4 By othila on 2012-12-23 23:07

สุดยอดไปเลยน้องเอ๋ย ดีใจด้วยนะคะcry
มาถึงขนาดนี้ก็ลุยไปให้สุด ๆ เลย ดีกว่ามา่นั่งเสียใจทีหลัง (ได้ข่าวว่ากลับมาแล้วนิ) ยังไงก็ดีใจด้วยจริง ๆ จ้ะ
กลับมาก็ฝึกภาษาโลดdouble wink

#3 By เกี่ยว on 2012-12-23 19:09

1. ภาษาอังกฤษ...สำคัญจริงๆนะ ตอนพี่สมัครไปอบรมดาราศาสตร์ที่ญี่ปุ่น ก็เป็นภาษาอังกฤษ นรกแตกตอนที่พี่ต้องคุยทางเมล reply กับทางเจ้าภาพ เป็นภาษาอังกฤษกว่า 19 ครั้ง (ตอนนั้นโชคดีที่อาจารย์ที่ปรึกษากับพี่ชายช่วย) แถมคนที่เข้าอบรมมาจาก 6 ชาติ ภาษาอังกฤษเลยเป็นภาษากลางเฉพาะในการอบรมไปเลย
แต่พออยู่สถานีรถไฟ หรือข้างนอกสถานที่อบรมเท่านั้นล่ะ -> นิฮงโกะโอนลี่ orz
2. หนังสือเชิญ/คำเชิญจากทางเจ้าภาพนี่เป็นอะไรที่เกือบทำให้น้ำตาไหลจริงๆ
ปล. ติดตามอ่านซีรี่ส์เวียดนามต่อนะคร้าบHot! Hot!
มายินดีกะเธออีกรอบนะปุ้น!! //จุดพลุ
ภาษานี่มันสำคัญจริงๆแหละ แต่ของแบบนี้มันต้อยค่อยเป็นค่อยไปเนอะ ต้องลองดูหนังอังกฤษแบบไม่มีซับไทยแล้วสกิลฟังพูดจะดีขึ้นเองแหละ!!
อนึ่ง.....
“เราต้องเป็นเมืองขึ้นเหมือนเขา เราถึงจะเก่งภาษาอังกฤษ” 
^
^
 นี่มันอาร๊ายยยยย sad smile คือพอจะเคยได้ยินผ่านๆหูนะ แต่...เอาจริงเรอะ.... 
รอติดตามชะตากรรมในเวียตนามของเธอต่อไปจ้ะopen-mounthed smile

#1 By JJ-Jang on 2012-12-23 07:42